Het oeuvre van Karel Waignein (°1959) laat zich lezen als een zoektocht naar de mens achter het beeld. Niet de uiterlijke werkelijkheid staat centraal, maar de kwetsbaarheid die zichtbaar wordt wanneer alle zekerheden  verdwijnen. Doorheen zijn artistieke ontwikkeling verschuiven de technieken voortdurend, terwijl de onderliggende vraag dezelfde blijft: wat blijft er over wanneer de mens zijn maskers aflegt?

Die zoektocht kreeg een eerste uitgesproken vorm in het fotografische project Colored Emotions. Meer dan driehonderd mensen werden uitgenodigd zichzelf te schminken zonder spiegel. Zonder de mogelijkheid zichzelf te controleren ontstond een beeld dat niet langer werd gestuurd door esthetiek, maar door intuïtie, onzekerheid en emotie. De camera registreerde geen masker, maar het moment waarop de mens zichzelf onbewust blootgaf.

Hoewel fotografie jarenlang het dominante medium bleef, ontstond geleidelijk de behoefte het fotografische beeld open te breken. Composities werden opgebouwd vanuit meerdere opnamen en vonden hun inspiratie in de dramatische lichtvoering en monumentale beeldtaal van meesters als Rubens en Rembrandt. De fotografie verloor haar documentaire functie en werd een bouwsteen voor een nieuwe werkelijkheid, waarin heden en  verleden elkaar ontmoetten.